Anemia – objawy, przyczyny, rodzaje. Jak jej zapobiegać i jak leczyć?

Anemia, nazywana również niedokrwistością, to stan chorobowy, w którym występuje zbyt mała ilość czerwonych krwinek lub zawartej w nich hemoglobiny, co prowadzi do niedostatecznego utlenienia tkanek. Ze względu na budowę fizjologiczną, częściej dotyka kobiet niż mężczyzn, choć może przydarzyć się każdemu i zawsze powinna być leczona. Istnieje kilka rodzajów anemii, choć najpopularniejsza jest anemia z niedoboru żelaza, którą na szczęście można łatwo wyleczyć odpowiednią dietą i suplementacją. Inne rodzaje mogą być groźniejsze i trudniejsze do wyleczenia, dlatego w przypadku wystąpienia objawów, warto udać się do lekarza. Diagnostyka choroby jest prosta i szybka, wystarczy bowiem wykonać proste badanie krwi. Czym jest anemia, u kogo występuje najczęściej, jakie są jej przyczyny, rodzaje i jak można jej zapobiegać?

Anemia – charakterystyka choroby

czerwone krwinki, płynące w żyle


Anemia, czyli niedokrwistość, stanowi najczęściej występujące zaburzenie krwi. Choroba rozwija się w wyniku niedostatecznej liczby czerwonych krwinek lub zawartej w nich hemoglobiny, co prowadzi do niedostatecznego utlenienia tkanek.


Czym jest hemoglobina?

Hemoglobina to białko – jeden ze składników czerwonych krwinek – odpowiada za wiązanie tlenu w płucach i przekazywanie go do tkanek całego ciała. Oznacza to, iż gdy mamy za mało czerwonych krwinek lub jest w nich zbyt mała ilość hemoglobiny, nasz organizm nie otrzymuje wystarczającej ilości tlenu, przez co pojawia się osłabienie, zmęczenie, bladość skóry i inne dolegliwości.

Normy hemoglobiny według Światowej Organizacji Zdrowia, dopasowane do określonych grup wiekowych:

  • 11 g/dl u dzieci w wieku od 6 miesięcy do 6 lat;
  • 12 g/dl u dzieci 6–14-letnich;
  • 13 g/dl u mężczyzn;
  • 12 g/dl u kobiet;
  • 11 g/dl u kobiet w ciąży.

Objawy anemii są dosyć oczywiste, aczkolwiek wiele osób zrzuca je na karb zmęczenia. Wcześnie rozpoznana choroba jest łatwa do wyleczenia, jednak nieleczona może prowadzić do poważnych uszczerbków na zdrowiu. Istnieją również poważniejsze rodzaje anemii, które wymagają specjalistycznego podejścia oraz długotrwałej terapii. Opiszę je jednak w późniejszych akapitach.

Co powoduje anemię – krótkie zestawienie

Niedokrwistość, związana z zaburzeniami erytrocytów

Niedoborowa:

  • syderopeniczna (z niedoboru żelaza);
  • z niedoboru witaminy B12 lub kwasu foliowego (megaloblastyczna).

Inne przyczyny:

  • niedokrwistość aplastyczna (spowodowana zaburzeniami komórek macierzystych);
  • niedokrwistość syderoblastyczna (wadliwy metabolizm żelaza);
  • niedokrwistość chorób przewlekłych, np. przy nowotworach;
  • hemoglobinopatie;
  • niedokrwistość z wyparcia w przebiegu zespołów mielo- i limfoproliferacyjnych lub przerzutów nowotworowych do szpiku kostnego.

Anemia związana z utratą krwi:

  • obfite miesiączki (najczęściej);
  • wypadki, urazy z dużą utratą krwi;
  • krwawienie z przewodu pokarmowego.

Anemia związana ze skróceniem żywotności erytrocytów:

Wrodzone zaburzenia wewnątrzkrwinkowe:

  • enzymopatie (niedobór kinazy pirogronianowej, niedobór dehydrogenazyglukozo-6-fosforanowej);
  • defekty błonowe (sferocytoza wrodzona);
  • hemoglobinopatie ( niedokrwistość sierporatokrwinkowa);
  • talasemie.

Defekty zewnątrzkrwinkowe

  • immunohemoliza (auto- i alloimmunologiczna);
  • sekwestracja krwinek czerwonych (hipersplenizm);
  • mikroangiopatia.

Jest to krótkie zestawienie rodzajów anemii, ze względu na ich przyczyny. W późniejszych akapitach opisze poszczególne rodzaje.

Objawy anemii

Ogólne, najczęstsze objawy anemii to:

  • osłabienie;
  • ciągłe uczucie zmęczenia i znużenia;
  • bladość skóry i błon śluzowych (blade wargi i spojówki oczu, bladość dziąseł);
  • zawroty głowy;
  • przesuszenia i wypadanie włosów;
  • kołatanie serca;
  • zmniejszona tolerancja na zimno;
  • spadek odporności (częste infekcje);
  • problemy z koncentracją;
  • częste stany obniżonego nastroju.

Są to objawy, towarzyszące prawie każdemu rodzajowi anemii. Poza nimi mogą pojawiać się inne niedogodności, związane z konkretnym rodzajem choroby.

Diagnostyka anemii – jakie badania trzeba wykonać?

Diagnostyka anemii jest dosyć prosta. Rozpoczyna się od wywiadu lekarskiego badania fizykalnego. Następnie lekarz zleca badania takie jak:

  • morfologia krwi – określa ona nie tylko ilość hemoglobiny w czerwonych krwinkach, ale również wielkość oraz liczbę erytrocytów;
  • OB (odczyn odpadania czerwonych krwinek);
  • stężenie żelaza we krwi i poziom ferrytyny w surowicy;
  • stężenie witaminy B12 i kwasu foliowego;
  • inne testy krwi oraz moczu, które mają ustalić, w jakim tempie tworzą się i rozpadają czerwone krwinki;
  • badanie kału na krew utajoną;
  • inne badania krwi, mające na celu wykrycie rzadszych postaci anemii.

W większości przypadków już samo badanie morfologii krwi i OB wystarczy lekarzowi do postawienia diagnozy. Jest to proste badanie, wykonywane w laboratorium na czczo.

Rozróżnienie anemii według ilości hemoglobiny we krwi:

  • łagodna – stężenie hemoglobiny wynosi od 10 do 12 g/dl;
  • umiarkowana – stężenie hemoglobiny wynosi od 8 do 9,9 g/dl;
  • ciężka – stężenie hemoglobiny wynosi od 6,5 do 7,9 g/dl;
  • zagrażająca życiu – stężenie hemoglobiny wynosi poniżej 6,5 g/dl.

Anemia z niedoboru żelaza – przyczyny, objawy, leczenie

Anemia z niedoboru żelaza jest najczęstszym występującym typem anemii. Żelazo stanowi niezbędny dla człowieka minerał, wchodzący w skład hemoglobiny. Pierwiastek ten wpływa na prawidłową budowę i działanie krwinek czerwonych. Żelazo w organizmie człowieka krąży we krwi i jest zużywane na bieżąco, między innymi właśnie do produkcji hemoglobiny. Istnieją również zapasy tego pierwiastka, przechowywane w komórkach wątroby – znajduje się tam w stanie związanym z białkami ferrytyną i hemosyderyną. Kiedy występuje niedobór żelaza, ilości krążące we krwi zużywają się i dochodzi do opróżnienia magazynów z wątroby. Prowadzi to do dysfunkcji w produkcji i działaniu krwinek czerwonych – jest ich mniej, są mniejsze i zawierają niewystarczające ilości hemoglobiny.

Przyczyny niedokrwistości z niedoboru żelaza

Niedobór żelaza w naszym organizmie może pojawić się w wyniku wielu czynników.

Duża utrata krwi:

  • w wyniku obfitych miesiączek;
  • po wypadkach, urazach;
  • po operacjach;
  • przy krwawieniu z przewodu pokarmowego;
  • u wielokrotnych dawców krwi.

Upośledzone wchłanianie żelaza z przewodu pokarmowego:

  • stan po resekcji żołądka lub jelita;
  • niedokwaszenie żołądka;
  • spożywanie dużej ilości produktów, utrudniających wchłanianie żelaza (szczawiany, herbata, nabiał);
  • przewlekłe choroby jelit np. Choroba Leśniowskiego-Crohna.

Zwiększone zapotrzebowanie na żelazo:

  • u wcześniaków i noworodków, które nie są karmione mlekiem matki;
  • w okresie dojrzewania;
  • podczas ciąży i w czasie karmienia piersią;
  • przy leczeniu niedoborów witaminy B12.

Dieta uboga w żelazo. Źródła żelaza to:

  • tofu;
  • soja;
  • biała fasola;
  • soczewica czerwona;
  • ciecierzyca;
  • natka pietruszki;
  • brukselki;
  • brokuły;
  • szpinak;
  • pestki dyni;
  • kakao;
  • mąki pełnoziarniste;
  • buraki;
  • orzechy;
  • kasze.

Objawy anemii z niedoboru żelaza

Poza objawami, ogólnymi, opisanymi we wcześniejszym akapicie, przy niedokrwistości z niedoboru żelaza mogą występować:

  • zmiany apetytu (dziwny apetyt na glinę, kredę, krochmal);
  • ból i pieczenie języka, wygładzenie powierzchni języka, suchość w ustach;
  • owrzodzenia i pęknięcia w kącikach ust, suchość skóry;
  • kruche, blade paznokcie;
  • łamliwe włosy ze skłonnością do wypadania.

Anemia z niedoboru żelaza – diagnostyka i leczenie

Chorobę rozpoznaje się na podstawie wywiadu i badania lekarskiego oraz badań krwi. Zazwyczaj morfologia i OB wystarczy, choć w przypadku tego rodzaju anemii wykonać można również badanie gospodarki żelazowej w organizmie, czyli stężenia ferrytyny i żelaza w surowicy.

Leczenie przebiega zazwyczaj na stosowaniu diety bogatej w żelazo oraz suplementacji za pomocą tabletek (czasem zastrzyków).

Powikłania anemii z niedoboru żelaza

Nieleczona anemia z niedoboru żelaza powoduje wiele objawów, które mogą uprzykrzyć życie. Najpowszechniejsze z nich to uczucie ciągłego zmęczenia i osłabienie. Czasem chory nie ma sił nawet wejść po schodach do własnego mieszkania. Występują zawroty głowy, a przy silnej anemii nawet omdlenia.

Niedokrwistość z niedoboru żelaza groźna jest również dla kobiet w ciąży, gdyż może prowadzić do powikłań nie tylko w czasie ciąży, ale i po porodzie. Badania wykazują, że u kobiety, u których zaobserwowano niedobory żelaza, częściej zapadały na depresję poporodową. Może dojść także do przedwczesnego porodu, a dzieci często rodzą się z niską masą urodzeniową.

Anemia megaloblastyczna

Niedokrwistość, a raczej niedokrwistości megaloblastyczne charakteryzują się dużym rozmiarem erytrocytów tzw. makrocytami, których średnia objętość (MCV) jest większa od 100 fl. Spowodowane jest to zaburzeniami syntezy DNA w komórkach, wywołanych niedoborem witaminy B12 lub kwasu foliowego w organizmie. Anemia megaloblastyczna jest wynikiem upośledzonego wytwarzania krwinek czerwonych, ich przedwczesnego wyniszczania w szpiku kostnym oraz ich krótszej żywotności.

Niedokrwistość z niedoboru witaminy B12

Nazywana także anemią złośliwą lub anemią Addisona-Biermera, od nazwisk dwóch lekarzy, którzy opisali ją po raz pierwszy. W dawnych czasach ten rodzaj choroby był nieuleczalny, gdyż nie było wiadomo, co ją wywołuje. Aktualnie istnieją skuteczne metody terapii.

Anemia megaloblastyczna spowodowana jest niedoborem witaminy B12, który rozwija się stopniowo, gdyż dzienne zapotrzebowanie na tę witaminę wynosi ok. 1 mikrograma, tymczasem organizm człowieka ma zdolność jej magazynowania w ilościach, które mogą starczyć nawet na 4 lata. Witamina B12 znajduje się między innymi w mięsie, podrobach, rybach, jajkach, płatkach kukurydzianych, mleku. Syntezowana jest także przez bakterie jelitowe, praktycznie nie występuje w warzywach i owocach.

Przyczyny niedoboru witaminy B12

Najczęstszą przyczyną niedoboru witaminy B12 są zaburzenia wchłaniania, które związane są z obecnością przeciwciał przeciwko tzw. czynnikowi wewnętrznemu Castle’a, który wytwarzany jest przez błonę śluzową żołądka. Czynnik ten łączy się z witaminą B12, umożliwiając jej wchłanianie w jelicie krętym. Co ciekawe, znaczne ilości witaminy B12 produkowane są przez bakterie, występujące w jelicie grubym, jednak absorpcja tego składnika odbywa się w końcowym odcinku jelita cienkiego, a więc kobalamina wytworzona w jelicie grubym nie ma dla człowieka większego znaczenia.

Zaburzenia wchłaniania stanowią najczęstszą przyczynę niedoboru witaminy B12, jednak może do niego dojść także w wyniku:

  • nieodpowiedniej diety;
  • nadużywania alkoholu;
  • resekcji jelita cienkiego;
  • choroby Leśniowskiego-Crohna.

Anemia z niedoboru witaminy B12 – objawy

Jak w każdej anemii, także tutaj występują objawy ogólne. Poza nimi możemy zaobserwować:

  • utratę smaku, zmianę smaku;
  • pieczenie języka;
  • wygładzenie języka;
  • drętwienie kończyn;
  • niestabilność chodu;
  • zaburzenia w oddawaniu moczu;
  • osłabienie wzroku;
  • zaburzenia pamięci, otępienie;
  • stany depresyjne;
  • halucynacje;
  • nieznaczne zażółcenie skóry;
  • przedwczesne siwienie.

Niektóre objawy niedoboru witaminy B12 mogą przypominać chorobę psychiczną, dlatego przy wystąpieniu pierwszych symptomów warto wziąć pod uwagę anemię megaloblastyczną.

Rozpoznanie anemii z niedoboru witaminy B12 polega na analizie wyników morfologi krwi (oznaką choroby są: makrocyty, zmniejszona liczba retikulocytów, leukopenia oraz umiarkowana małopłytkowość). Występuje również znaczne zmniejszenie stężenia witaminy B12 w surowicy i nieznaczne zwiększenie ilości żelaza.

Leczenie tego rodzaju anemii polega na podawaniu witaminy B12 w tabletkach lub zastrzykach. Jeżeli przyczyną choroby są zaburzenia wchłaniania witaminy oraz inne schorzenia, terapia witaminą B12 trwa do końca życia.

Anemia z niedoboru kwasu foliowego

Kwas foliowy, nazywany również folacyną, witaminą M lub witaminą B11 to złożony związek chemiczny, pełniący w organizmie różne ważne funkcje. Jego głównym zadaniem jest udział w procesie krwiotwórczym, gdyż wpływa na prawidłowe dojrzewanie krwinek czerwonych w szpiku kostnym. Kwas foliowy dostarczamy głównie z pożywieniem, choć wytwarzany jest również przez bakterie jelitowe. Źródła tej witaminy to warzywa o zielonych liściach, mięso, drożdże, orzechy ziemne, morele, grzyby.

Przyczyny niedoboru kwasu foliowego

Warto wiedzieć, że pomimo stosowania diety bogatej w kwas foliowy, wciąż można cierpieć na jego niedobory. Jest to bowiem jedna z niewielu witamin, których postać syntetyczna przyswaja się lepiej niż ta czerpana z pożywienia. Co więcej, obróbka termiczna oraz długotrwałe przechowywanie żywności, obniżają ilości kwasu foliowego nawet o 70%.

Wśród przyczyn niedoboru witaminy B11 wyróżniamy również:

  • chorobę alkoholową (gdy dochodzi do zaburzeń wchłaniania);
  • przewlekłe choroby przewodu pokarmowego, które również wiążą się z zaburzeniami wchłaniania;
  • zwiększone zapotrzebowania na kwas foliowy (w wyniku ciąży, chorób tarczycy, nowotworów);
  • stosowanie antagonistów kwasu foliowego, wywołujących zaburzenia przemiany tej witaminy;
  • niedobór żelaza i witaminy C (pobudzają one aktywność kwasu foliowego);
  • przyjmowanie leków przeciwpadaczkowych, które nasilają rozkład kwasu foliowego.

Głównym objawem niedoboru kwasu foliowego jest właśnie niedokrwistość, której symptomy podobne są do tej, wynikającej z niedoboru witaminy B12. Podobnie również dokonuje się rozpoznania, aczkolwiek zamiast obniżonego stężenia witaminy B12 występuje zmniejszone stężenie kwasu foliowego. Leczenie polega na stosowaniu odpowiedniej diety oraz przyjmowaniu kwasu foliowego w suplementach.

Powikłania anemii z niedoboru kwasu foliowego:

  • niepłodność;
  • choroby układu krążenia, np. choroba wieńcowa;
  • nowotwory, np. rak jelita grubego.

Anemia z niedoboru kwasu foliowego u kobiet w ciąży wiąże się z dodatkowym ryzykiem:

  • wystąpienia wad wrodzonych płodu; przede wszystkim wady cewy nerwowej;
  • porodu przedwczesnego;
  • niskiej masy ciała dziecka;
  • przedwczesnego odklejenia łożyska.

Niedokrwistość aplastyczna

Anemia aplastyczna, nazywana również aplazją szpiku, spowodowana jest zaburzeniami funkcji komórek macierzystych. Uszkodzenia w szpiku kostnym prowadzą do zmniejszonej produkcji czerwonych krwinek oraz płytek krwi, co powoduje anemię. Aplazja szpiku może być spowodowana wadą genetyczną (niedokrwistość Fanconiego), pojawić się samoistnie lub mieć charakter wtórny, czyli być wywołana przez czynniki zewnętrzne.

Zewnętrzne przyczyny anemii aplastycznej to:

  • radioterapia;
  • ekspozycja na środki owadobójcze i chwastobójcze;
  • zakażenia wirusowe (parwowirus B19, HIV, HBV, HCV);
  • zażywanie niektórych leków (chloramfenikol, metotreksat, sole złota, penicylamina);
  • nocna napadowa hemoglobinuria w okresie ciąży;
  • układowe choroby tkanki łącznej.

Objawy niedokrwistości aplastycznej to: osłabienie i duszności (zbyt mała ilość czerwonych krwinek), zwiększona podatność na infekcje, gorączka (zbyt mała ilość białych krwinek), krwawienie, wybroczyny na skórze i w błonach śluzowych (małe ilości płytek krwi).

Diagnoza anemii aplastycznej oparta jest na obecności dwóch z trzech poniższych objawów:

  • neutropenia,
  • małopłytkowość,
  • retikulocytopenia.

Do prawidłowego rozpoznania choroby należy dodatkowo wykonać punkcję szpiku kostnego. Jeżeli badanie wykaże zmniejszenie komórek krwiotwórczych o 30%, zwiększoną ilość tkanki tłuszczowej i zmniejszone ilości megakariocytów, świadczy to o niedokrwistości aplastycznej.

Anemia aplastyczna rozwijać może się w różnym tempie. U pacjentów do 40. roku życia leczy się ją poprzez przeszczep szpiku kostnego. U osób starszych podaje się cyklofosfamid z ATG.

Anemia syderoblastyczna

Jest to choroba rzadko diagnozowana i również ma związek z żelazem, jednak nie z jego niedoborem, a wadliwym wchłanianiem tego minerału. Nieleczona choroba może prowadzić do marskości wątroby, cukrzycy czy kardiomiopatii.

Choroba przebiega w wyniku nieprawidłowości w produkcji czerwonych krwinek przez szpik kostny. Zamiast erytrocytów, wytwarza on syderoblasty, nazywane także erytroblastami, które zawierają zwiększone ilości pozahemoglobinowego żelaza. Efektem jest nadmiar żelaza w organizmie.

Anemia syderoblastyczna może mieć charakter wrodzony i wtedy do nadmiaru żelaza dochodzi w wyniku mutacji różnych genów. Przyczyny nabytej niedokrwistości syderoblastycznej to:

  • nadużywanie alkoholu;
  • niedobór miedzi w organizmie;
  • zażywanie leków hamujących syntezę fosforanu pirydoksalu (izoniazyd, cykloseryna);
  • zatrucie cynkiem lub ołowiem;
  • niektóre choroby: białaczka szpikowa, zespół mielodysplastycznego włóknienia szpiku.

Poza ogólnymi objawami anemii, w niedokrwistości syderoblastycznej pojawiają się również objawy, związane z nadmiarem żelaza w organizmie. Są to:

  • cukrzyca;
  • zaburzenia rytmu serca;
  • zaburzenia neurologiczne;
  • powiększenie wątroby i śledziony.

Wrodzona postać choroby ujawnia się zazwyczaj we wczesnym dzieciństwie. Anemia nabyta występuje najczęściej po 50. roku życia.

Rozpoznania choroby dokonuje się poprzez analizę badań krwi, biopsji aspiracyjnej lub trepanobiopsji szpiku. Morfologia ujawnia niedobór hemoglobiny, wysokie ilości żelaza i miedzi w erytrocytach, a także obniżoną ilość płytek krwi i leukocytów. Biopsja określa zwiększoną ilość żelaza w komórkach szpiku oraz obecność syderoblastów pierścieniowatych. Lekarz może zlecić również wykonanie badań cytogenetycznych, w których stwierdza się zaburzenia chromosomalne.

U chorych z postacią wrodzoną leczenie anemii syderoblastycznej polega na przetaczaniu koncentratu krwinek czerwonych oraz stosowaniu leków, wiążących żelazo. W innej postaci choroby, terapia polega na podawaniu witaminy B6.

Przy niedokrwistości syderoblastycznej zaleca się unikanie produktów o dużej zawartości cynku, gdyż może on nasilić objawy choroby.

Niedokrwistość chorób przewlekłych

Anemia chorób przewlekłych jest drugą co do częstości rozpoznawaną niedokrwistością. Częściej występuje tylko anemia z niedoboru żelaza.

Anemia to stan, który często występuje u osób hospitalizowanych, szczególnie przy takich chorobach, jak:

  • przewlekłe zakażenia;
  • choroby nowotworowe;
  • choroby autoimmunologiczne;
  • niewydolność nerek.

Przyczyną występowania choroby jest stan zapalny, który wywołuje szereg nieprawidłowości, wpływając na zmniejszoną krwiotwórczość. W trakcie występowania stanu zapalnego dochodzi do zmniejszenia dostępności żelaza do budowy hemoglobiny, osłabionej syntezy erytropoetyny, skrócenia czasu przeżycia erytrocytów oraz zmniejszonej wrażliwości prekursorów erytrocytów na erytropoetynę.

Niedokrwistość chorób przewlekłych objawia się zazwyczaj kilka miesięcy po wystąpieniu choroby podstawowej i może się pogłębiać, w przypadku zaostrzenia schorzenia głównego. Podczas badania diagnostycznego, oprócz objawów ogólnych, lekarz może zwrócić uwagę również na wystąpienie nowego szmeru nad sercem, który związany jest z bardziej wytężoną pracy mięśnia sercowego. Często występuje także przyspieszone kołatanie serca.

Leczenie anemii chorób przewlekłych polega na podawaniu preparatów żelaza, czasem także na przetaczaniu krwi. Główna terapia odbywa się w zakresie ustąpienia objawów lub całkowitego wyleczenia choroby podstawowej. Jeżeli jednak w przypadku choroby przewlekłej stwierdzona zostanie anemia, jej odpowiednie leczenie może znacznie wpłynąć na stan i samopoczucie osoby chorej.

Hemoglobinopatie i talasemie

Hemoglobinopatiami nazywamy różną grupę chorób z zakresu niedokrwistości hemolitycznych, uwarunkowanych genetycznie. Dzielimy je na dwa rodzaje:

  • hemoglobinopatie jakościowe (talasemie) – zaburzenia syntezy hemoglobiny;
  • hemoglobinopatie ilościowe – zaburzenia struktury hemoglobiny.

Nieprawidłowości te spowodowane są mutacjami w genach kodujących białko. Choroba do tej pory występowała głównie w krajach tropikalnych i subtropikalnych, aczkolwiek w wyniku migracji coraz częściej pojawia się w Europie, także w Polsce.

Talasemia (niedokrwistość tarczowatokrwinkowa)

Talasemie zaliczane są do hemoglobinopatii jakościowych i są uwarunkowane genetycznie. W ich wyniku dochodzi do przedwczesnego rozpadu krwinek czerwonych, Talasemia może doprowadzić do niedorozwoju płodu, a nawet jego śmierci.

Talasemia – objawy

W łagodnej postaci Talasemia może przebiegać bezobjawowo, czasem obserwuje się powiększenie śledziony u dziecka ok. 1 roku życia.

Talasemia o ciężkim przebiegu (niedokrwistość Cooleya) – powiększenie śledziony, wątroby, żółtaczka – pojawiają się zaraz po urodzeniu. Następuje owrzodzenie skóry w okolicy kostek, pojawia się tzw. duży brzuch (hepatosplenomegalia) oraz twarz mongoidalna.

Najcięższa postać talasemii (alfa-talasemia) – powoduje całkowity brak łańcuchów alfa, który może doprowadzić do śmierci w życiu płodowym lub zaraz po urodzeniu, lub doprowadzić do uogólnionego obrzęku płodu.

Diagnoza Talasemii polega na wykonaniu morfologii krwi i badaniu szpiku. Ostateczne rozpoznanie następuje po analizie badania elektroforetycznego hemoglobiny. Wykonywane są również badania genetyczne.


W przypadku talasemii o łagodnym przebiegu leczenie nie jest konieczne. Przy niedokrwistości Cooleya przetaczana jest krew, często zalecana jest również suplementacja kwasem foliowym, witaminą C i cynkiem. Lekarz może podjąć również decyzję o usunięciu śledziony.

Niedokrwistość hemolityczna autoimmunologiczna

Jest to najczęściej występująca anemia hemolityczna, a wywołują ją przeciwciała skierowane przeciwko własnym krwinkom czerwonym. Wyróżniamy dwie postacie tej choroby:

  • z przeciwciałami typu zimnego;
  • z przeciwciałami typu ciepłego – występuję częściej, zazwyczaj u kobiet.

Oprócz ogólnych, objawy anemii hemolitycznej autoimmunologicznej to:

  • żółtaczka;
  • ciemne zabarwienie moczu;
  • powiększenie wątroby i/lub śledziony;
  • zapalenie płuc;
  • mononukleoza zakaźna;
  • purpurowe zabarwienie końcówek uszu i nosa, a także przy końcowych odcinkach palców dłoni i stóp;
  • dyskomfort (czasem ból) przy spożywaniu potraw i napojów zimnych.

Przyczyną choroby jest obecność przeciwciał, atakujących krwinki czerwone. Do takie stanu rzeczy może dojść w wyniku:

  • chorób tkanki łącznej;
  • zakażeń;
  • chorób nowotworowych;
  • stosowania niektórych leków (lewodopa, niektóre leki przeciwbólowe, antybiotyki, leki przeciwgrzybicze).

Diagnostyka polega na wykonaniu badań morfologii krwi z rozmazem. Dodatkowe badania, jakie może zlecić lekarz to:

  • poziom bilirubiny;
  • LDH;
  • poziom haptoglobiny;
  • panel wątrobowy;
  • bezpośredni test Coombs’a do wykrywania przeciwciał.

Leczenie niedokrwistości hemolitycznej autoimmunologicznej przebiega zgodnie z podtypem choroby i powinno odbywać się pod ścisłą kontrolą lekarską.

Autor: Agnieszka

Trzydziestopięcioletnia żona i matka dwójki aktywnych dzieci.  Schudła 30 kg, po ciąży i zawalczyła o swoje marzenia. Dzisiaj nie tylko wygląda, ale też czuje się lepiej! Metodą prób i błędów doszła do wymarzonej wagi.  Kolejny sukces spotkał ją po tym, jak opowiedziała swoją historię na swoim blogu. Teraz nie tylko jej pasją jest aktywność fizyczna oraz zdrowe odżywianie, ale też recenzowanie suplementów diety i dawanie porad w tej kwestii.

Zobacz wysztkie posty autora Agnieszka →

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.